Ravi Gohel

બધું કેવું અજીબ છે!!... આંખ નથી તેને જોવું છે , કાન નથી તેને સાંભળવું છે , જીભ નથી તેને બોલવું છે , છે એને લગામ નથી ... સબંધ બધાંને રાખવો છે , પણ સગા ક્યાં થાવું છે - વહાલાં ક્યાં થાવું છે ... ધરેથી બહાર જવું છે , બહારથી ઘરની યાદ લઈ ઘરે આવવું છે ... જીવવાનું જીવતા નથી , કરવાનું કરતાં નથી , બધાંને બસ મોટું જ થવું છે ... ખોટું બની સત્ય બતાવવું છે , સાચાને જુકાવી જીતી તેને જાવું છે ... ભીખ માંગીને ખાવું છે , પણ મિષ્ટાન મંગાવું છે ... શીખામણ લેવી નથી , ને ' જ્ઞાની બની જાવું છે ... ઔકાતની બહાર નીકળી તાકાત બતાવવી છે , થાય કાંઈ નહીં પણ ચાલી બધે જાવું છે ... મહેનત કરવી નથી , કરોડપતિ થઈ જાવું છે ... લાભ - શુભની ખબર નથી , ટીલા તાણી ફરવું છે ... છેલ્લે જે થાય તે , કોઈનું માનું નહીં ... કોઈને ગણું નહીં ... તો ' ય ગણતરીમાં બધે જ આવવું છે . માનવ - આનંદથી જીવન વિતાવ , ચિંતા બધી એકબાજુ રાખી દે , જંજાળમાંથી છુટી બે ...

લ ગ્નનો વિષય એટલે સમાજ , રીત - રીવાજ વગેરેની વાત નીકળ્યાં વિનાં રહે જ નહીં . બીજાનાં લગ્નમાં શું હતું !! તેનાં કરતાં આપણામાં કંઈક વિશેષ હોવું જોઈએ એવું ભમ્યા કરે . વાત આવે જ્યારે લગ્નની એટલે બધાનાં મગજમાં એક જ પ્રકારનું વાતાવરણની ડીઝાઇન તૈયાર થઈ જાય . છોકરાવાળાએ છોકરીવાળાને ત્યાં સગપણની વાત આગળ લઈને જોવા જવાનું અને પસંદ પડે તો વચ્ચેનો સગપણ કરાવતાં માણસને આગળ રાખી લગ્ન સુધીની જવાબદારી પુરી કરાવવાની . જાણે એવું લાગે કે કોઈ વસ્તુ ખરીદવા ગયા હોયને જેવી પસંદ આવતાં જ સુથી પેટે કંઈક આપીને વાત બાંધી , ખરીદી કરી લેવાની . લગ્નમાં વાત બંને પક્ષની કરતાં કોને કેવી જરૂરીયાત ?.. તેનાં પર પુછપરછની સોય ટકી રહે . એમ બાબતમાં કદાચ નિર્જીવ વસ્તુને પણ ખરીદનાર પાસે જવાનું ન ગમતું હોય એવું બને પણ લગ્નની વાતમાં તો " દિકરી " એ તો ચર્ચા કરવાની જ હોય નહીં !!! આ વિષય પર , કેમ કે ફલાણા - ફલાણા ભાઈની ધરે જન્મીને મોટી થઈ હોય એટલે પિતા લગ્ન કરાવવા માટેનાં પહેલાં જ...